29 Nisan 2012 Pazar
Henüz bloğuma yaptığım resimlerimi eklemesem de,burayı biraz boş bıraksam da aslında hergün giriyorum.Takip ettiğim blogları okuyorum,yeni bloglar keşfediyorum.Ben hep buralardayım ve şu an çaybardağımlar(su bardağı değildir altını çizerim :) ) çay içiyorum,sabah keyfi yapıyorum blog yazılarını okuyarak,yeni blogları keşfederek..
8 Mart 2012 Perşembe
31 Ocak 2012 Salı
7 Ağustos 2011 Pazar
Bu çığlığı duyalım!!!!
http://somaliyeyardim.blogspot.com/
http://somaliyeyardim.blogspot.com/2011/08/somalide-aclk.html
Somali'de İnsanlar Açlıktan Ölüyor
2011’de dünyada binlerce insan açlıktan ölüyorsa, insanlıktan, medeniyetten bahsedebilir miyiz? İdeolojik, askeri, dini, diplomatik birçok nedeni, hatta her türlü melanetin altın bahanesi "reel politik"i bile ileri sürebilirsiniz, "ama AÇLIK bu", diyemeyecek miyiz? Doğu Afrika'da milyonlarca insan açlığın pençesinde, yardım bekliyor. Hükümet(leri)imizi, BM'yi, yardım örgütlerini, aslında olmadığı iddia edilen uluslararası toplumu etkilemek, yardımları artırmaları için baskı yapmak istiyoruz.
25 Temmuz 2011 Pazartesi
Albatros ve Aşk ve Aile
İsmini duyduğumda ilginç gelmişti.ALBATROS.Ve onunla ilgili dikkatimi çeken bir bilgi:Ömürlerinin sonuna kadar tek bir eşle yaşamayı seçen,o eşi de seçmek için yıllarca gökyüzünde uçan, eşini buluncaya kadar yere inmeyen bir kuş.Tek bir eş, yalnızca o eş.Ve çocukları için yaptıkları işbölümü,bir aile...
Alıntı yaptığım web sayfası buradadır.Bu sayfadan Albatros kuşlarının hikayesini alıntı yaptım bloğuma.Ve zarif kuşların fotograflarını ekledim bulduğum bi kaç web sayfasından.
Bir albatros kadar âşık, ama onun kadar yalnız kimse yoktur.
Albatrosların yaşadığı coğrafyayı, yani Güney Okyanusu’nu, insanın, ışık girmeyen, fırtınaların fırtınalarla çarpıştığı, buzsu ve yalnız ruh dünyasına benzetirim. Antarktika’nın kuzey kıyılarından gelen soğuk yüzey sularının, tropiklerin güneyinden gelen sıcak dip akıntılarıyla buluştuğu daireye Kutup Hattı der coğrafyacılar. Denizciler, 50 ve 60 derece güney arasındaki bu hattı geçtiklerinde, bilirler ki, yerkürenin en sert, en rüzgârlı ve asla ne yapacağı tahmin edilemez okyanusuna girmişlerdir. Rüzgâr çoğu zaman buz tepelerinden soğuğu yalayarak gelir ve kutuplardaki yüksek yerçekimi etkisiyle saatte 80 kilometreyi aşan hıza ulaşır. (Rekoru 300 kilometre/saattir.) Albatrosların kanatları, sanki bu rüzgârdan, dalgalardan doğmuştur. Pek az kanat çırpar, kendini rüzgâra ve dalganın ritmine bırakır. Hız kazanmak için, önce kanatlarını dev bir M şekline sokar ve birden denize pike yapar. Suya dokunacak kadar yaklaştığında kanatlarını açabildiği kadar açar, dalgaların helezonik geometrisiyle kusursuz bir uyum başlatır. Dalganın yükselen göğsü ve kanatları arasına sıkıştırdığı rüzgârla birlikte havalanır. Dalgayla tekrar alçalır, tekrar yükselir. Tek bir kanat çırpmadan, yumuşak kavislerle, kilometrelerce uçar. Saatlerce ya da günlerce değil, yıllarca uçar. Hiç konmadan, yıllarca. Antarktika anakarasının yakınlarındaki adalar, denizfilleri, penguenler ve albatrosun (dört türü) aşk yuvalarıdır. Albatroslar, bir yıl önce vedalaştığı eşiyle tekrar buluşmak için bu adalara gelir. Ya da bir daha hayatı boyunca ayrılmayacağı bir eş bulmak amacıyla. Tekeşlidirler ve eşi öldüğünde bile başkasını aramazlar.
Bir yılı eşiyle birlikte bir yılı okyanusta tek başına geçiren albatroslar için en büyük tehlike, uzun olta balıkçılarıdır. Güney Okyanusu’nda uzunluğu 100 kilometreyi geçen misinalarla balık avlayanlar, her yıl yüzlerce albatrosun kancalara takılarak can vermesine yol açıyor. Yetişkin bir albatros öldüğünde diğeri de mutlak yalnızlığı tercih edeceğinden, türün çoğalması iyice tehlikeye giriyor. Güney Georgia ya da Kuş Adası’na ya da bölgedeki diğer adalara, önce erkek albatros gelir. Bazen birkaç hafta önceden. Çiftleşme, daha doğrusu sevgililerin buluşma mevsiminde ada, dev jumboların indiği uluslararası havaalanına benzer. Kıyıdaki açıklık alana konan albatroslar, yuvalarının bulunduğu yere kadar yürümek zorundadır. Bazen bu yürüyüş iki üç kilometreyi bulur. Yürüyüş boyunca başka yuvalara uğrar ve türdeşleriyle uzun muhabbetler yapar. Erkek albatros, dişisi gelene kadar yuvayı bulur ve onarır. Dişi albatros, binlerce kuş ve yuva arasından kendi eşini ve yuvasını seçmekte zorlanmaz. İki sevgilinin ilk karşılaşmadaki hasretli kanatlaşması doğada seyri en güzel aşk buluşmalarından biri olmalı.
Bu koklaşma, gagalaşma ve kanatlaşma, ilk tanışma sırasındaki kadar uzun bir kurlaşma olmaz. Kuluçka 78 gün sürer. Erkek ve dişi sırayla yumurtaya tüner. Yavru dünyaya geldikten sonra da yaklaşık yedi hafta süreyle yanından hiç ayrılmadan beslenme dönemi başlar.
Bu dönemin sonunda yavru ilk ağırlığının 10 katı büyüklüğe ulaşırken, anne ve babadan bile daha iri duruma gelir. Artık kış tamamen bastırmıştır. Yiyecek bulmak için yavruyu bırakıp okyanusa uçma zamanıdır. Albatroslar, bir tür karides olan kriller için okyanusa açılır. Yavru, dört ay boyunca yeryüzünün en kötü hava koşullarında yaşarken, anne ve baba albatros, her üç günde bir ona yiyecek getirir. Yetişkin albatroslar yavrularına getirmek üzere avladıkları krilleri, midelerindeki özel sindirim sistemiyle muhafaza ederler. Yiyeceği bu şekilde haftalarca saklar ve taşırlar. Bazen şiddetli fırtınalar bu dönüşü haftalarca geciktirebilir. Gövdesine takılan bir çiple izlenen dişi bir gezgin albatrosun 17 gün içinde 13 bin kilometreden fazla uçtuğu, bu süre içinde yuvasına yalnızca iki gün uğradığı saptanmıştır. Sonunda kış biter. On aylık yuva yaşantısından sonra yavru artık uçuşa hazırdır. Ama soğuk kış günleri boyunca hareketsiz vücudunu koruyan yağlardan dolayı hantallaşmıştır. Onu besleyen anne babasından bile iridir. Kanat egzersizleri ve yürüyüşlerle zayıflamaya başlar. Kendini hazır hissettiğinde, hızlı adımlarla adanın yüksek kayalıklarından birinden vücudunu boşluğa bırakır. Uçmaya başlar. Başlangıçtaki acemilik hızla kaybolur. Bir albatros ilk uçuşundan sonra bir daha yıllarca hiç konmaz. Yorulmak bilmeden uçar uçar. O artık soğuk okyanusta yalnız bir kuştur. Doğduğu adalardan birine, hayatının tek eşini bulmaya geldiğinde en az beş yıl geçmiş olacaktır. Çiftleşmesi için ise yedi yılın geçmesi gerekecektir. Ömrü mü? Bir insan kadar uzun 70-80 yıl. Olgun bir albatros olduğunda ise hayatının yarısı, yalnız yarısı tek bir aşka adanmış ritmi başlayacaktır. Aşk ve yavruyu büyütmek için adada geçen 12 ayın sonunda gagasıyla sevgilisine veda öpücüğünü verecek, Antarktika’nın soğuk ve sert rüzgârına dev kanatlarını serip okyanustaki yalnızlığına uçup gidecektir.
Alıntı yaptığım web sayfası buradadır.Bu sayfadan Albatros kuşlarının hikayesini alıntı yaptım bloğuma.Ve zarif kuşların fotograflarını ekledim bulduğum bi kaç web sayfasından.
Bir albatros kadar âşık, ama onun kadar yalnız kimse yoktur.
Albatrosların yaşadığı coğrafyayı, yani Güney Okyanusu’nu, insanın, ışık girmeyen, fırtınaların fırtınalarla çarpıştığı, buzsu ve yalnız ruh dünyasına benzetirim. Antarktika’nın kuzey kıyılarından gelen soğuk yüzey sularının, tropiklerin güneyinden gelen sıcak dip akıntılarıyla buluştuğu daireye Kutup Hattı der coğrafyacılar. Denizciler, 50 ve 60 derece güney arasındaki bu hattı geçtiklerinde, bilirler ki, yerkürenin en sert, en rüzgârlı ve asla ne yapacağı tahmin edilemez okyanusuna girmişlerdir. Rüzgâr çoğu zaman buz tepelerinden soğuğu yalayarak gelir ve kutuplardaki yüksek yerçekimi etkisiyle saatte 80 kilometreyi aşan hıza ulaşır. (Rekoru 300 kilometre/saattir.) Albatrosların kanatları, sanki bu rüzgârdan, dalgalardan doğmuştur. Pek az kanat çırpar, kendini rüzgâra ve dalganın ritmine bırakır. Hız kazanmak için, önce kanatlarını dev bir M şekline sokar ve birden denize pike yapar. Suya dokunacak kadar yaklaştığında kanatlarını açabildiği kadar açar, dalgaların helezonik geometrisiyle kusursuz bir uyum başlatır. Dalganın yükselen göğsü ve kanatları arasına sıkıştırdığı rüzgârla birlikte havalanır. Dalgayla tekrar alçalır, tekrar yükselir. Tek bir kanat çırpmadan, yumuşak kavislerle, kilometrelerce uçar. Saatlerce ya da günlerce değil, yıllarca uçar. Hiç konmadan, yıllarca. Antarktika anakarasının yakınlarındaki adalar, denizfilleri, penguenler ve albatrosun (dört türü) aşk yuvalarıdır. Albatroslar, bir yıl önce vedalaştığı eşiyle tekrar buluşmak için bu adalara gelir. Ya da bir daha hayatı boyunca ayrılmayacağı bir eş bulmak amacıyla. Tekeşlidirler ve eşi öldüğünde bile başkasını aramazlar.
Bir yılı eşiyle birlikte bir yılı okyanusta tek başına geçiren albatroslar için en büyük tehlike, uzun olta balıkçılarıdır. Güney Okyanusu’nda uzunluğu 100 kilometreyi geçen misinalarla balık avlayanlar, her yıl yüzlerce albatrosun kancalara takılarak can vermesine yol açıyor. Yetişkin bir albatros öldüğünde diğeri de mutlak yalnızlığı tercih edeceğinden, türün çoğalması iyice tehlikeye giriyor. Güney Georgia ya da Kuş Adası’na ya da bölgedeki diğer adalara, önce erkek albatros gelir. Bazen birkaç hafta önceden. Çiftleşme, daha doğrusu sevgililerin buluşma mevsiminde ada, dev jumboların indiği uluslararası havaalanına benzer. Kıyıdaki açıklık alana konan albatroslar, yuvalarının bulunduğu yere kadar yürümek zorundadır. Bazen bu yürüyüş iki üç kilometreyi bulur. Yürüyüş boyunca başka yuvalara uğrar ve türdeşleriyle uzun muhabbetler yapar. Erkek albatros, dişisi gelene kadar yuvayı bulur ve onarır. Dişi albatros, binlerce kuş ve yuva arasından kendi eşini ve yuvasını seçmekte zorlanmaz. İki sevgilinin ilk karşılaşmadaki hasretli kanatlaşması doğada seyri en güzel aşk buluşmalarından biri olmalı.
Bu koklaşma, gagalaşma ve kanatlaşma, ilk tanışma sırasındaki kadar uzun bir kurlaşma olmaz. Kuluçka 78 gün sürer. Erkek ve dişi sırayla yumurtaya tüner. Yavru dünyaya geldikten sonra da yaklaşık yedi hafta süreyle yanından hiç ayrılmadan beslenme dönemi başlar.
Bu dönemin sonunda yavru ilk ağırlığının 10 katı büyüklüğe ulaşırken, anne ve babadan bile daha iri duruma gelir. Artık kış tamamen bastırmıştır. Yiyecek bulmak için yavruyu bırakıp okyanusa uçma zamanıdır. Albatroslar, bir tür karides olan kriller için okyanusa açılır. Yavru, dört ay boyunca yeryüzünün en kötü hava koşullarında yaşarken, anne ve baba albatros, her üç günde bir ona yiyecek getirir. Yetişkin albatroslar yavrularına getirmek üzere avladıkları krilleri, midelerindeki özel sindirim sistemiyle muhafaza ederler. Yiyeceği bu şekilde haftalarca saklar ve taşırlar. Bazen şiddetli fırtınalar bu dönüşü haftalarca geciktirebilir. Gövdesine takılan bir çiple izlenen dişi bir gezgin albatrosun 17 gün içinde 13 bin kilometreden fazla uçtuğu, bu süre içinde yuvasına yalnızca iki gün uğradığı saptanmıştır. Sonunda kış biter. On aylık yuva yaşantısından sonra yavru artık uçuşa hazırdır. Ama soğuk kış günleri boyunca hareketsiz vücudunu koruyan yağlardan dolayı hantallaşmıştır. Onu besleyen anne babasından bile iridir. Kanat egzersizleri ve yürüyüşlerle zayıflamaya başlar. Kendini hazır hissettiğinde, hızlı adımlarla adanın yüksek kayalıklarından birinden vücudunu boşluğa bırakır. Uçmaya başlar. Başlangıçtaki acemilik hızla kaybolur. Bir albatros ilk uçuşundan sonra bir daha yıllarca hiç konmaz. Yorulmak bilmeden uçar uçar. O artık soğuk okyanusta yalnız bir kuştur. Doğduğu adalardan birine, hayatının tek eşini bulmaya geldiğinde en az beş yıl geçmiş olacaktır. Çiftleşmesi için ise yedi yılın geçmesi gerekecektir. Ömrü mü? Bir insan kadar uzun 70-80 yıl. Olgun bir albatros olduğunda ise hayatının yarısı, yalnız yarısı tek bir aşka adanmış ritmi başlayacaktır. Aşk ve yavruyu büyütmek için adada geçen 12 ayın sonunda gagasıyla sevgilisine veda öpücüğünü verecek, Antarktika’nın soğuk ve sert rüzgârına dev kanatlarını serip okyanustaki yalnızlığına uçup gidecektir.
17 Haziran 2011 Cuma
31 Mayıs 2011 Salı
28 Mayıs 2011 Cumartesi
12 Mayıs 2011 Perşembe
8 Mayıs 2011 Pazar
Bu can senin, sersebil ettin; al derim, al derim.
Sorsan bağın yaresini de; gül derim, gül derim
Şerbet diye zehirde Versen, bal derim
Ben bozkırım, sen yağmursun; gel hadi, gel hadi
Kuru dalım, bana da çiçek ol; hadi ol hadi
Ben ağlayım, yeter ki sen gü;l gül hadi gül hadi
Gitme sakın, kal orda biraz, kal derim
Kilim gibi, ser beni yola; ser beni, ser beni
Garip çiğdem gibi de daldan; der beni, der beni
Bir Kerem' den, Bir Köroğlun' dan; sor beni, sor beni
Anlatsınlar şu Keloğlanı dilberim
1 Mayıs 2011 Pazar
Bir çiçekle mutlu olmayı öğrendim. Yeşil yapraklarının arasından pembe çiçeklerin açmasıyla mutlu oldum.Susuz kaldıklarında üzüldüm. Kızdım kendime.Onlara su vermeyi sevdim, okşamayı yapraklarını. Sonra öptüm çiçeklerimi, konuştum onlarla. Ve onları resmetmeyi sevdim. Kapkara olmuş ellerimin arasında bir kağıtta yeniden şekkilenmesini. Ellerime dağılmış boyalarla mutlu oldum sonra.
25 Nisan 2011 Pazartesi
KUL HAKKINA DAİR.......
Bugün şöyle bir gezineyim dedim bloğumda. Malum hangi şehirden hangi aramalarla giriş yapıldığını görebiliyorum. Biraz daha detaya girdiğimde google aramalarında bir yazımın başlangıç kısmının arandığını gördüm. Ve karşıma kendi bloğum çıkacağına facebooktan iki sayfa çıktı ne ilginçtir. Yazılarım bu sayfalarda benim kendi fotograflarımla birlikte paylaşılmıştı. Üstelik alıntı olduğu bile yazılmadan. Ve üstelik mailim herkese açıkken bana sorulabilecekken. Bloğum günlüğüm gibidir benim. Üç dört yıldır içimden geçen duygularımı, yaşadığım mutlulukları, hayal kırıklıklarını hepsini yazarım. Bunları sadece bloğumda paylaşırım ama. Gerek görseydim başka başka yerlerde de yazar bloğumun kendine has halinden vazgeçebilirdim. Ben sadece yazıyorum. İsteyenlerin yazılarımı bloğumu ziyaret ederek okumasını istiyorum.
İki yazımı da bi başka yerde görünce üzüldüm hem de çok. Biri izinsiz günlümüğü açmış, okumuş, herkese anlatmış gibi geldi. Birileri kul hakkına girdi.
Hevesim kaçtı yazacaklarımla ilgili.
İki yazımı da bi başka yerde görünce üzüldüm hem de çok. Biri izinsiz günlümüğü açmış, okumuş, herkese anlatmış gibi geldi. Birileri kul hakkına girdi.
Hevesim kaçtı yazacaklarımla ilgili.
22 Nisan 2011 Cuma
Mutluyum blogger açıldı sonunda ve ben yaptığım çalışmaları, hissettiğim duyguları da yazarak herkesle paylaşmaya devam ediyorum. Son çalışmam gelincik tarlası. Bir gün içim kıpır kıpır oldu. Yeni boyalar fırçalar gelmişti. Boyaların renklerini, fırçaların etkisini denemek için hazırladım malzemeleri. Daha önce üzerine resim yaptığım tuali yeniden şekillendirdim. İçimden gelincikler yapmak geçti. Mutluydum çünkü. Gelincikler de mutluluktu benim için.
11 Şubat 2011 Cuma
Ne zaman içime dönsem çocukluğum geliyor gözlerimin önüne, en masum haliyle. Sakladığım küçük kız çıkıyor saklandığı yerden. Beni kendime getiren, kim olduğumu hissetiren bir varlığa dönüşüyor. En bunalımlı zamanlarımda, en çok yazmak istediğim zamanlarda hep o küçük kızın diliyle yazıyorum. Uzaklaşmak, hatırlamamak istediğimde de,elinden tutuyorum, gidiyoruz. Bir göl kenarında, kayalıkların üstünde oturup ufka bakıyoruz. O minik elleriyle uzanıyor, ufacık kollarıyla geleceği kucaklıyor, ben kocaman adımlarla geçmişe koşuyorum. Varamıyorum... Alıyorum umudumu elime, gidiyorum geleceğe..Küçük kızın diliyle yazacaklarım bitiyor . Büyüyorum, susuyorum....
16 Ocak 2011 Pazar
30 Aralık 2010 Perşembe
Ezan Çiçekleri Açarken Geldin.
Gençliğim maziye göçerken geldin
Sen benim geciken şanslı yönümsün
Son fırsat elimden kaçarken geldin
Ezan çiçekleri açarken geldin.
Gün gurup ederken bi akşamüstü
Gözlerin gönlümüm yolunu kesti
Bahçemde mutluluk rüzgarı esti
Sen bana iş işten geçerken geldin
Ezan çiçekleri açarken geldin
Görevi devredip ihtiyar-ı aya
Evlada diyordu güneş dünyaya
Ne akşamsefası ne sarı fulya
Son fırsat elimden kaçarken geldin
Ezan çiçekleri açarken geldin.
Sıradan sözlere eyleme meyil
Sen bana kulak ver sen bana eğil
Açelya begonya sardunya değil
Sen bana iş işten geçerken geldin
Ezan çiçekleri açarken geldin
Eski bir sevdanın ince ağrısı
Aşkınla tedavi gördü doğrusu
Duyuldu akşamın namaz çağrısı
Son fırsat elimden kaçarken geldin
Ezan çiçekleri açarken geldin.
Gün battı batacak hafif rahmet var
Gözüme gürünen bir alamet var
Bu aşkta bir hikmet bir keramet var
Sen bana iş işten geçerken geldin
Son fırsat elimden kaçarken geldin
Ezan çiçekleri açarken geldin
Cemal Safi
12 Aralık 2010 Pazar
Koştum, koştum, koştum. Taksiye yetişmeye çalıştım. Ben koştum yol uzadı, ben koştum yol uzadı. Yetişemedim. Hıçkırıklarla ağladım. Son kez gitmeliydim. Son kez görmeliydim. Son kez konuşmalıydım. Gidemedim. Gitmeye çalışırken yollar uçurum oldu, yollar yerini değiştirdi. Merdivenler bir başka şekle dönüştü. Gidemedim. Ağladım, hıçkırıklarla ağladım. Rüyadaydım, bir rüya için ağladım.
5 Aralık 2010 Pazar
Sen söylemesen de biliyorum
Yalvaramam koşamam
Ama sesini bırak bende
Biliyorum ki kopacaksın
Tutamam saçlarından
Ama kokunu bırak bende
Anlıyorum ki ayrılacaksın
Çok yıkkınım yıkılamam
Ama rengini bırak bende
Duyumsuyorum ki yiteceksin
En büyük acım olacak
Ama ısını bırak bende
Ayrımsıyorum ki unutacaksın
Acı kurşun bir okyanus
Ama tadını bırak bende
Nasıl olsa gideceksin
Hakkım yok durdurmaya
Ama kendini bırak bende.
Aziz Nesin
28 Kasım 2010 Pazar
27 Kasım 2010 Cumartesi
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)